بيهوده گي

باصـــداي خسته گفــتن درد را بيهوده گي است

بانواي مـرده سفتن حـرف را بيهوده گـــي است

وقتـــي آمـد آدمـــي از نــورآبـاد خـــــــــدا

رفتـن وماندن يكــي راننده گـي بيهوده گي است

وحشت از رسوا شدن جز وقت بيجا خوردن است

دقت پنهان شدن اين چاره هم بيچاره گـي است

عـشق عـشق است ليـك دانــي چــــيست او؟

باوفائي كرده كرده عشق را بــيهوده گـــي است

مردن وزادن دو تــنها يك كرت خـــواهد شدن

غصه خوردن از فنا زنده گي را بيهوده گـي است

وقت شب تنـهاشـوداز روز باكـش هــيچ نيست

چون سـتاره باشدش سـياهي بـيهوده گي است

1383

جمعه

من حكايت يك عشق را در جمعه مي بينم

صداي مرگ بلبل را در جمعه مي بينم

سكوت وغم پريشان كرده جانم را

نواي دل فسون اخناق را در جمعه مي بينم

دل گر تكيده شد دگر بهم نيايد

من پاره پاره هاي جگر را در جمعه مي بينم

زادن يكي است ومرگ يكي در تمام عمر

تكرار مكرر مرگ را در جمعه مي بينم  

هرچند مبارك است زايام روزگار

ليكن هزار محنت ورنج را در جمعه مي بينم

اين جمعه فرصتي است براي تفرجي

دوري گزيدن وفرار را در جمعه مي بينم

در گوشه گوشه هاي اطاقم به خامشي

بوي زعشق ومحبت را در جمعه مي بينم

         سيد شكيب زيرك 22/12/1384 هرات

امروز باز جمعه آمده

وقلب باز من را پراكنده ساخته         

آنروز وقتي مي خواستي چيزي برايم بگوئي

شنيدم كه منصرف شد ي

اكنون دوباره مي خواهم حديث قلبت را بشنوم

آيا تنها تو هستي؟

آيا تنها من هستم؟

شايد هردوي مان در خواب باشيم

آخر اين شهر غم آباد است

وتنها من هستم كه تا حالا بتو دروغ نگفته ام

ديگر تنهائي هايم بتو اهميت ندارند

با سرودن شعر هاي دنباله دار كه نميشود قلب ها را راضي كرد

آهنگ سكوت ميخواهد كه مرده بودن دل را نفي نمايد

آنهم در جمعه سكوت وخسته

   حمل 1385سيد شكيب زيرك هرات