جدائي

اي هموطن زهجر تو جانم گداخته

از دوريت روان من خسته تافته

ديوار هاي مرز تفرق ميان ما

باردگر چه كه گل محكم شناخته

دوري وفرقت ما سر به مه كشد

آنگه كه توسن از نو نواخته

بي حرمتي عجب سر ويال نموده باز

از راه با تمام قوايش شتافته

از اين فشنگ تا به قشنگ يك نقط بود

اين را خداي برمن وتو ساده ساخته

 

سيد شكيب زيرك