توبامن سخن مگو

از شعر واز ترانه تو با من سخن مگو

از عشق واز فسانه تو بامن سخن مگو

در ياب اين حقيقت واندك قرار گير

از موج و از شراره تو بامن سخن مگو

دل نه به ساية دلم ورام رام باش

از بحر واز كناره تو بامن سخن مگو

بنشين در سكوت قريبي كه بامنست

از ناز واز شكايه تو بامن سخن مگو

شايد كه اندكي بتو مديون ميشوم

از نور واز طلايه تو بامن سخن مگو

خواهم كه روز وشب همه آرام بنگري

از هوي بي نشانه تو بامن  سخن مگو

شادي كنان به صبح دلاويز من برس

از رنج بيكرانه تو بامن سخن مگو

آنچه نشسته است كنارتوواقعي است

از قصه وفسانه تو با من سخن مگو

راحت بيا كنارمن و آنچه در تو هست

از مكرويا بهانه توبامن سخن مگو

ساده بگوش وساده بيا،ساده نيز بين

ازمحنت شبانه تو بامن سخن مگو